گواه نمایی در خطبه قاصعه

نویسندگان

1 دانشیار زبان و ادبیات عربی، دانشگاه بوعلی سینا – همدان

2 کارشناس ارشد زبان و ادبیات عربی .دانشگاه بوعلی سینا – همدان

چکیده

گواه­نمایی، مقوله­ای دستوری است که وظیفۀ آگاهی از منبع اطلاعات را برای پشتیبانی از گزاره بر عهده دارد و شامل دو حوزۀ منبع اطلاعات و تأثیر بر مخاطب است. عناصر دستوری در بیان گواه­نمایی در هر زبان بر اساس امکانات زبانی موجود، متفاوت است. در مواردی که امکان بیان گواه­نمایی در دستور وجود نداشته باشد، عناصر واژگانی در بررسی آن، تحلیل می­شود. در این جستار، مسائل خاص مربوط به این پدیدۀ زبانی در خطبة «قاصعه» به هدف درک چگونگی تأثیرگذاری سخنان امام علی(ع) بر اساس ذکر شواهد و منبع اطلاع بررسی‌شده و به روش توصیفی- تحلیلی نشان داده می­شود که نشانگرهای دستوری و غیردستوری چگونه مستعد انتقال گواه­نمایی در سخن امام علی (ع) هستند. درنهایت این نتیجه حاصل می­شود که عناصر واژگانی و راهبردهای گواه­نمایی با استناد به آیات قرآن و استدلال منطقی بیشترین میزان شهودیت و گواه­نمایی را بیان می­کنند.
 
 

کلیدواژه‌ها


-         آیتی، عبدالمحمد. (1378). ترجمة نهج‌البلاغه؛ تهران: دفتر نشر فرهنگ ‏اسلامى، بنیاد نهج‏البلاغه.

-         ابن­میثم بحرانی، میثم بن علی. (1375). ترجمۀ شرح نهج‌البلاغه؛ ترجمة حبیب‌الله روحانی، مشهد: بنیاد پژوهش­های اسلامی آستان قدس رضوی.

-         امیدواری، آرزو و ارسلان گلفام. (1392). «بررسی گواه­نمایی در زبان فارسی (رویکردی رده­شناختی)»؛ مجلة جستارهای زبانی، صص 1-21.

-         ----------------------. (1394). «بررسی ارتباط گواه­نمایی زبانی با شخصیت‌پردازی در فیلم­نامه»؛ مجلۀ زبان و زبان­شناسی، دورۀ 11، شمارۀ 21، صص1-23.

-         حجتی­زاده، راضیه و دیگران. (1392). «تأملی بر مبحث وجهیت­های زبانی (با تأکید بر نقش افعال شبه معین در تکوین نظام معرفت‌شناختی در مثنوی معنوی)»؛ فصلنامۀ جستارهای زبانی شمارۀ 2، صص 27-54.

-         فتوحی، محمود. (1390). سبک­شناسی، نظریه­ها رویکردها روش­ها؛ تهران: انتشارات سخن.

-         نقشبندی، زانیار. (1394). «بررسی مقولۀ وجهیت در هورامی، رویکرد رده‌شناختی»؛ رسالۀ دکتری گروه زبان­شناسی، دانشگاه بوعلی سینا.